پنجشنبه, 27 مهر 1396

اگر از خیس شدن بترسید نمی‌توانید راه را برای خود و همراهان باز کنید

نامه الکترونیک چاپ PDF
   نمی‌دانم چه بگویم، دیشب عزیزی مقالات مرا مطالعه و موارد انحراف( به تعبیر ایشان) را با خط قرمز مشخص کرده بود، در گزارش کوهنوردی و صعود به ارتفاعات شکراب، زیر این جمله را خط کشیده بودند که تو با کنایه حرف زده ای! ( اگر از خیس شدن بترسید نمی‌توانید راه را برای  خود و همراهان باز کنید) حال متن گزارش را بخوانید و خود قضاوت کنید! نمی دانم دیگر نباید بنویسم و نباید سخن بگویم، چون ممکن است به کسی برخورد!
قسمتی از گزارش سفر به " امامزاده شکرآب" :
در بازگشت از مسیر خارج شدیم و وارد شیب های تند شن اسکی شدیم، سرعت نزول افزایش یافت تا دره برفگیری که گاهی تا یک متر در برف فرو می‌رفتیم، حرکت در برف پا نخورده سخت‌تر و لذت بخش‌تر است، کسی که راه باز می کند، تا بالای شلوارش خیس می‌شود و خیس شدن در سرمای کوه دردناک است، اگر از خیس شدن بترسید نمی‌توانید راه را برای  خود و همراهان باز کنید، یکی از راهنماها تا تهران پایش را مقابل بخاری گرفته بود که خشک کند و از دردش بکاهد.
  در بازگشت نمازرا در امامزاده می خوانیم، وضو گرفتن در میان برف و یخ و با آب سرد چشمه صفایی دارد، می‌گویند:" افضل الاعمال احمزها" "که برترین عمل ها دشوارترین آنهاست" باید کمی بدن را سختی داد، کسی که برای عبادت یا برای سخن گفتن با محبوب و معشوق حقیقی سختی می‌کشد، برایش شیرین‌تر و لذت‌بخش‌تر است، آن نماز شکسته امامزاده با آن آب و های یخ‌زده و آن زحمت کفش و جوراب از پای درآوردن، خیلی به من چسبید.
9 بهمن 1389 / مهدی خزعلی

افزودن نظر


Joomlart