پنجشنبه, 01 تیر 1396

حکم بستن عمامه و کراوات!

نامه الکترونیک چاپ PDF

بسم الله الرحمن الرحیم

در صدر اسلام مشرکین عمامه را می بستند و اصحاب رسول خدا (ص) قسمتی از عمامه را باز می گذاشتند که همان تحت الحنک است که امروز مستحب است هنگام نماز باز بگذارند، و این وجه تمایز و افتراق بین مؤمنین و مشرکین بود، در زمان امام صادق(علیه السلام) حضرت عمامه را بستند، عده ای از شیعیان حضرت برآشفتند که صادق آل محمد(ع) مشرک شده است! وحضرت پاسخ فرمودند : «اینکه من کاری را انجام می دهم خود ملاک و حجت صحت عمل برای شماست و نیازی نیست دلیل بیاورم، لیکن دلیل آنرا می گویم، آنروز همه مشرکین عمامه را می بستند و اگر مؤمنین عمامه را می بستند تشبّه به کفار بود ولی امروز کدام مشرک را می بینید که عمامه ببندد؟»  اصحاب گفتند : "هیچ" آنگاه حضرت فرمودند : «با رفع علت معلول نیز رفع می شود»


سوای از اینکه در صدر اسلام این وجه تمایز مسلمین بود و با این شعار عِده و عُده خود را به رخ کفار می کشاندند و حتی در آن زمان کفار ریش می تراشیدند و سبیل می گذاشتند و حضرت محاسن را سنت و کوتاه نگاه داشتن شارب را توصیه فرمودند که همه و همه وجه تمایز بین مسلمین و کفار بود هر چند در محاسن و شارب وجوه دیگری نیز وجود دارد، اما عده ای از متحجرین و سخت فکران کاتولیک تر از پاپ، به واسطه بستن عمامه از صادق آل محمد(ع) روی گرداندند و پنج امامی شدند.


در دوران نفوذ اسلام در اروپا ، وجه تمایز مسلمین بوسینایی و کفار کرووات دستمال بسته به دور گردن کروواتها بود که بعدها به عنوان کراوات شناخته شد، و مسلمین و کرواتها با همین کراوات تشخیص داده می شدند، اما امروز از قصه مسلمین و کرواتها چیزی در اذهان نمانده است، و کراوات نه نماد کفر است و نه نماد غرب ونه نشان کرووات بودن، بلکه در جامعه امروز کراوات بخشی از یک لباس رسمی است که بسیاری از کشورها اعم از مسلمان و غیر مسلمان آنرا پذیرفته اند و ما نیز کت و شلوار و پیراهن با یقه کراواتی را به تن می کنیم اما فقط این قطعه را مظهر کفر و غربزدگی می دانیم و حتی گاهاً تا مرز حرمت پیش می رویم، لباس سنتی خود را فراموش کرده ایم و در لباس غربی با بخشی کوچک از آن لباس می ستیزیم، جا دارد که روشنفکران از ما سئوال کنند که " دُم خروس را ببینیم یا قسم حضرت عباس را؟"


به نظر اینجانب اسلام دین جهانشمول است و با هر ملیت و نژاد و لباس می توانند به دین مبین اسلام مشرف شوند ، هندی با ساری ، عرب با دشداشه وکرد با لباس کردی و اروپایی با کت و شلوار و کراوات و نمی توان به واسطه کراوات عده ای را غیر خودی نامید و طرد کرد و یا امکانات و حقوقی را از افراد سلب نمود، در استفتای ازمراجع نیز نه تنها سخنی از حرمت کراوات نیامده بلکه تلویحاً سخن از جواز آن است حتی حضرت آیت الله سیستانی ذیل حرمت ابریشم و حریر برای لباس مرد نمازگزار ، نماز با کراوات ابریشم و حریر را جایز می دانند.


اینجانب بنابه سلیقه شخصی هرگز کراوات نبسته ام، لیکن سلیقه من نمی تواند بر مردم تحمیل شود و هر کس کراوات دارد را غیر خودی و در اردوگاه بیگانه تصور کرد، آرام آرام کار بجایی می رسد که همگان باید برای تقرب به ما، شکل ما شوند !


تنها ملاک لباس اقوام حفظ پوشش در حد شرع مقدس است و لاغیر و تمامی لباسها مباح و قابل احترام است. اخیراً گزارش شده است که اماکن به مراکزی که از کراوات استفاده می کنند اخطار می دهد که در صورت باز نکردن کراوات مکان کسب آنها بسته می شود! با کدام قانون ؟  نمی دانم .در آغاز انقلاب دولت موقت و نخست وزیر منتخب امام کراوات داشتند و اگر بنابه اعتراض بود حضرت امام ( قدس سره) اعتراض می فرمودند و زمام امورکشور را به دست آنان نمی سپردند


والسلام /دکتر مهدی خزعلی / جمعه 86/9/30

*** مقاله سال 86 منتشر و سال 88 باز انتشار یافت و امروز به دنبال اظهارات آقای رادان باز انتشار می یابد!

افزودن نظر


Joomlart