چهارشنبه, 29 شهریور 1396

از روضه سلول انفرادی تا روضه خانه پدری

نامه الکترونیک چاپ PDF

امشب به روضه خانه پدری رفتم، در فرازی پدر اشعار مرثیه ام البنین را خواندند و ناخواسته مرا به سال گذشته و بند 240 و سلول انفرادی سرد و نمور 33 بردند، محرم شد و هر چه از آنها خواستم که ای مسلمان ها بعد از اذان 10 دقیقه روضه برایمان پخش کنید، نکردند که نکردند، حتی شب تاسوعا و عاشورا ما را از روضیه حسین ابن علی علیه السلام محروم داشتند، نمی دانم، شاید گمان می کردند که روضه حسین ما را استوار می کند و روح مبارزه با ظلم و ستم و بیداد را در ما برمی انگیزد!

در آن خلوت انس با مونس تنهایان، شب های محرم خودت باید برای خودت روضه بخوانی و بر تنهایی حسین علیه السلام در میان لشگر کوفیان بی وفا بگریی!

ام البنین (س) تنها، که چهار فرزند دلاورش در دفاع از برادر به فوز شهادت نائل شدند، در کنار بقیع می نشست و مرثیه سرایی می کرد، همگان بر ماتم او می گریستند تا جایی که دشمن خدا و رسول - مروان حکم - نیز بر مرثیه ام البنین می گریست...

او ندبه می کرد و مرثیه می خواند که:

لا تَدْعُوِنِّي وَيْكِ أُمَّ الْبَنِينَ                                     تُذَكِّرِينِي بِلِيُوثِ الْعَرِينِ

واى بر تو مرا مادر پسران مخوان                                كه مرا به ياد شيران بيشه‏ ام مى‏ اندازى

كَانَتْ بَنُونَ لِي أُدْعَى بِهِمْ                                    وَ الْيَوْمَ أَصْبَحْتُ وَ لا مِنْ بَنِينَ

مرا پسرانى بود،كه به آنان خوانده مى‏ شدم                 اما امروز مرا دگر پسرانى نيست

أَرْبَعَةٌ مِثْلُ نُسُورِ الرُّبَى                                       قَدْ وَاصَلُوا الْمَوْتَ بِقَطْعِ الْوَتِينِ

چهار پسر چون باز شکاری                                      كه بار رگ بریده به مرگ پیوستند

تَنَازَعَ الْخِرْصَانُ أَشْلاءَهُمْ                                    فَكُلُّهُمْ أَمْسَى صَرِيعا طَعِينَ

نيزه‏ ها بر پيكرهايشان در هم فرورفتند (1)                 همه آنان با تن چاک چاک از نیزه بر خاک افتادند(2)

يَا لَيْتَ شِعْرِي أَ كَمَا أَخْبَرُوا                                 بِأَنَّ عَبَّاسا قَطِيعُ الْيَمِينِ

اى كاش مى‏ دانستم آنچنان كه خبر دادند                 كه دست عباسم قطع شده بود(3)

* این مرثیه را می خواندم و طول سلول را قدم می زدم و سینه می زدم و اشک می ریختم، شاید با حال ترین روضه عمرم همان روضه انفرادی بود و بس...!

*خوشا به حال حسین(علیه السلام) که برادرانی داشت که تا پای جان در کنارش بودند...!

(1) کنایه از این است که آنها را آماج تیر و نیزه قرار دادند و نیزها بر اجساد آنها در هم فرو رفته بود...

(2) و با بدن چاک چاک از نیزه به خاک افتادند و باز نشان از جنگ ناجوانمردانه  و تیرباران است...

(3) کنایه از این است که اگر دست عباس را قطع نکرده بودند کسی را یارای مبارزه با او نبود...

1392/8/16

مهدی خزعلی

افزودن نظر


Joomlart