پنجشنبه, 04 خرداد 1396

دیدار با استاد بادکوبه ای

نامه الکترونیک چاپ PDF

دیشب پس از جلسه سرای اهل قلم، با دوستان سرای قلم به دیدار استاد بادکوبه ای رفتیم، از خاطرات 350 برایمان گفت، از این که در بدو ورود، دوستان با تی شرت قرمز برایش فرش قرمز گسترده بودند!

از شعری که از پشت پنجره رو به هواخوری و پشت میله ها سروده بود:

" 22 از آن سوی میله ها دو صفر می نماید، و صفر ها صفرند، حتی اگر 22 میلیون باشند!"


یا در وصف سرشماری و آمار صبحگاهی و شامگاهی سروده بود:

می شمارند تو را با انگشت سبابه، آنجا که تو ادای زندگی را در می آوری و آنها ادای برادری !

تو را می شمارند، مبادا بره ای گریخته باشد،  خواب چوپان آشفته است...!

از او خواستم که نقد شعر یار دبستانی را که در هواخوری 350 برایم خوانده بود را برای همه بخواند، خواسته میهمان را اجابت کرد و ما را به این ابیات خوش نواخت:

نقدی بر یار دبستانی

در شعر معروف یار دبستانی که سیاسیون آن را می خوانند و براستی هم زیباست، بخشی آمده که من نمی پسندم، زیرا می گوید:" دشت بی فرهنگی ما، هرزه تموم علفاش، خوب اگه خوب، بد اگه بد، مرده دلای آدماش"! من چنین نمی پندارم و حاضر نیستم مردم عامی را " هرزه علف" بخوانم...  اینان انسان هایی ایرانی هستند که ما برای آنها سخن می گوییم و قیام فرهنگی کرده ایم، نباید بگوییم:"مرده دلای آدماش"!

اما شعد نقد یاردبستانی:

خیز، ای یار دبستانیّ من                         عشق را برخوان ز پیشانیّ من

خیز و با من سوی دانشگاه شو                 از دبستان بگذر و آگاه شو

فخر مفروش ای گل من بر کسی               دم مزن از خواری خار و خسی

خار و خاشاکی نباشد در وطن                  ساز بی مهری در این میهن مزن

این علف ها خار چشم دشمن است           چون نشانِ زندگی در میهن است

تخم نفرت در دل مردم مکار                      خودستایی را به نادانان سپار

خویش را گل دیده ای ما را علف؟              گل ببین بر شاخسار هر طرف

تو مگو اینها علف ها هرزه اند                   این علف ها تکیه گاه سبزه اند

تو مگر از این علف ها نیستی؟                  گر که از ما نیستی، پس کیستی؟

این علف ها "مرگ بر شه" گفته اند           خواب استبداد را آشفته اند

خون علف ها خون به راهت داده اند          در خیابان غرق خون افتاده اند

عاشقم من بر علف های وطن                 رقصشان شور آفرین شعر من

دوست دارم این علف ها را ز جان             زانکه روئیدند در این بوستان

خاکِ پای این علف ها جان من                جان فدای بوتۀ ایرانِ من

زندگی تنها نه در گلها ی است               هر علف هم جلوه لطف خداست

گر علف را گل ببینی عاشقی                 جزء ها را "کل" ببینی عاشقی

دشت بی فرهنگی کجا، ایران کجا           شهر تاریکی کجا؟ یزدان کجا؟

از اهورا تا اوستا روشنی است                دشت فرهنگ و سرای ایمنی است

از سیاوش تا به جمشیدش ببین             کیش مهر و نور جاویدش ببین

جان آرش در عروج از "نیمروز"                 تیر عشقش تا ابد اندیشه سوز!

در دل شهنامه اش، پاکی ببین              جلوه های ناب بی باکی ببین

ساخت از گلواژه ها کاخِ خِرد                 کز برش اندیشه ای برنگذرد

در میان این علف ها کاوه هاست           رد پای بابک و مزدک به جاست

خانۀ ستارخان ها را ببین                     جسم را بگذار، جان ها را ببین

این سخن پایان ندارد، یار من                شمه ای بود از غم بسیار من

باز گرد از راه ضحاک زمان                     هیچ جان را کمتر از جانت مدان

دشت بی فرهنگی نباشد خاک ما         عشق را بفشان به خاک پاک ما

دشت " امید" است این دشت هنر          از نگاه نا امیدی در گذر

* در آخرین بازداشت، وی 13 ماه و 20 روز زندانی بود.

 

افزودن نظر


Joomlart